Gürtuna ve Eğinlioğlu, deneyimli siyasetçinin son siyasi gelişmeler hakkındaki görüşlerini, yeni kitabını ve mevcut İstanbul Belediyesi’nin büyükşehiri getirdiği son durumu konuştular.

BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESİ 10 MİLYAR DOLARLIK BORÇ BATAĞINDA

Önce ‘Yeni Siyaset’ diye kitabınız çıktı. Kitapla söyleşiye başlayalım, neler anlattınız? Nasıl hazırlandı?

İSRAİL’E YARDIM GEMİSİ OLAYINI DANIŞIKLI DÖVÜŞ GÖRÜYORUM…….

Uzun zamandır, daha doğrusu Habertürk’ ten ayrıldığınızdan beri sizi medya da görmüyoruz. Neredeydiniz, neler yaptınız bu süre içersinde?

Beni göremezsiniz çünkü bana ambargo var.

Nasıl yani?

Hiç bir babayiğit bana yazı yazdırmaya falan cesaret edemez. Çünkü iktidar tarafından engellenir.

Yani A.K.P’ mi istemiyor sizin medya da yer almanızı, bu bir tahmin mi, yoksa  bildiğiniz bir şey mi?

Hayır tahmin değil, bildiğim bir şey. Yani, program konuğu olarak çağrıldığım yayınları bile engelliyorlar. Zaten Habertürk’ ten ayrılma nedenim de bu. Yazılarıma sansür konulması. Benim gibi ilkeli bir insana sansür konulursa, benim gideceğim aşikar, öyle de oldu.

Peki hakaret mi ediyordunuz da, yazılarınıza sansür kondu?

Hayır. Ben çürük köklerin nerede olduğunu çok iyi bilirim. Dincilik belasının ne kadar kötü olduğunu, benim kadar iyi bilen az insan vardır. Sadece Müslüman’ lar için de konuşmuyorum. Hristiyanlar için de böyle. Gelecek son kitaplarımdan birinin ismi; Haçlı ve Sarıklı Engizisyon’ dur. Bir başka kitabım; ‘Dine İhanetin, Öteki Adı Dincilik’  dir. O kitap yakında çıkacak.

Yayınevi bulmakta zorlanıyor musunuz?

Hayır. Çünkü benim de büyük ölçüde ortağı olduğum bir yayınevi var. Ayrıca, en iyi yayınevleri, çok güzel şartlarla benim kitaplarımı basıyorlar. Nitekim son kitabım; İnkılap Yayınevi’ nden çıktı. Hala da Best Seller satıyor. ‘Kur’ an’ ın yarattığı devrimler’, müthiş bir kitap oldu. 2. kitabım da o yayınevinden çıkıyor. O da;  İmamı Azam Savunması’ kitabım, 300 sayfalık, daha halka yönelik, akademik tarafları ayıklanmış, hayatını anlatan bir kitap. Film yapılması da  gündemde olan bir eser.

Kaç kitabınız oldu bu güne kadar?

6o küsur kitabım oldu, çok çeşitli dillere çevrildi ve Best Seller oldu, pek çok kitabım özellikle Almanya’ da….

Rahatsız olduğunuzu bildiğim ve aslında hiç de tarzım olmadığı halde mesleğim dolayısıyla, yumuşatarak soracağım. Yakın geçmişte hakkınızda, ayrılık, aldatma, dedikodular gibi spekülatif haberler çıktı. Siz aslında bunlarla yer almak istemediniz basında ama bir şekilde yer aldınız. Acaba bu olaylar, sizi ekranda görmek istemeyen güçlerin de oyunumuydu?

O tür haberler dedikodudan ibarettir. Dedikodularla uğraşmaya tenezzül etmem. Ancak bu konularda, benimle siyasi rekabet içinde olan insanların yaptığı bir şey değildir, eski eşimin duygusal tepkilerinden çıkmıştır bu olaylar. Bu konularla ilgili, basının da bana haksızlığı olmamıştır.  Bakın, adı bu işlere karıştırılan kızcağız, 1 ceza, 5i tazminat davasından eşimi mahkum ettirdi mesela. 

Bunu bilmiyoruz.

Baykal’ a da böyle bir komplo kuruldu.

Ama benimki ve Baykal’ ın olayı  çok ayrı.  Mahiyet olarak çok farklı. Bekar insanların ilişkisi farklı, o bir gönül kaymasıdır.
Sonra ben bir gönül insanıyım, aşık olsam neden saklayayım. Ben yarı deli bir adamım.  Aşk saklanır mı? Bu ithamlarla beni tutarsız bir insan olarak göstermeye çalışıyorlar. Tutarsız bir adam benim yaptığım işleri asla yapamaz.  Ben o 60 küsur kitabı niye yazdım. Time dergisi beni, Einstein’ dan 70 oy fazla alarak, yüzyılın en etkili adamları içinde seçti. O 9. sırada, ben 7.sıradayım. Benim bu tür şeylere ihtiyacım yok ki. Beni böyle şeylerle yıpratamazlar ki.

Bence sizin Habertürk içersinde yer almanız, bu tarafsız ve ilkeli duruşunuz konusunda kamuoyunda hakkınızda farklı bir imaj oluşturmuş olabilir.

Ama ben Habertürk’ e kimse için değil, Turgay Ciner’ i sevdiğim için gittim. O çağırdığı için gittim, hemşehrimdir, delikanlı adamdır, onu çok severim, hala severim. Orada benim ayrılmama başka insanlar sebep oldu. Turgay bey’ in ayrılmamda dahli yoktur. Sansürlenen yazılarımı da günü gelince yayınlayacağım. Herkes görecek.

Yeniden siyasete döner misiniz?

Haa bakın, dönerim, dönmem demem. Atatürk’ ün çok muhteşem bir sözü vardır; Söz konusu vatansa diğer her şey teferruattır.  Ben Atatürk çocuğuyum. Normal olarak da siyasete dönmek istemem. Ülke hizmeti zorunlu kılarsa oturur düşünürüm.  Zaten siyasete girişim de böyle oldu, bir gereklilik halinde. Yani ben normalde niye siyasete gireyim, en çok para kazandığım dönemde, ihale hırsızlığımı yapacaktım, 7000 lira aylık için mi girecektim. Dünya kadar paramı kaybettim bu yolda. Ama helali hoş olsun. Bu kadar akademik kariyerim bir tarafta, siyasetin içinde gördüğüm insan manzaralarını başka türlü öğrenemezdim. Hayatımın en büyük tecrübesi oldu. İnsanımın ruhunu, aklını nasıl boşalttıklarını gördüm, öğrendim.

İsrail ve Gazze dış siyasette en çok konuşulan konu. Hukumet bu yardım gemisini göndermekle hem hukukçu olduğunuz için soruyorum, hem de Müslüman kardeşlerimize yardım diye, sadece Müslüman oldukları için, böyle bir yaklaşım, doğru mu ve siyaseten nasıl değerlendirilmeli?

Şimdi yardım mazluma yapılır. Bunun Hristiyan’ ı, Müslüman’ ı olmaz.  Gazze’ deki insanlar da Müslümandır, mazlumdur, onlara yardım etmek gerekir. Oralara girmek istemem. Ama bu şekilde değil. Ben hukuk eğitimi gördüm, böyle yardım yapıyoruz diye paldır, küldür gidilmez. Ben de daha farklı bir görüş var, konuyla ilgili Recep Tayyip Erdoğan Hukumeti’ nin, İsrail ile danışıklı dövüş bir oyun oynadığını düşünüyorum.

Neden?

Geriye bir bakın, bu hukumetin başa gelmesinde destek unsurları kim?  Amerika ve İsrail, en önemli destekçileri bunların. Kısa bir süre  önce de, İsrail’ de yalnız  Yahudi devlet başkanlarına verilen bir ödülü Recep Tayyip Erdoğan’ a veriyorlar, ilk defa.

Peki amaç ne o zaman?

Ben bilmem. Ama bir Ortadoğu liderliğine İsrail destekli soyunuluyor gibi geliyor. Çünkü mağduru oynama edebiyatları bitti. ‘E ne var canım 9 insan ölmüş’. Kömür madeninde 30 kişi öldü. Başbakan; ‘kadere inanmıyor musunuz, oturun oturduğunuz yerde’ dedi, olay bitti. Diğeri de; ‘ben savaştayım’, öldürürüm diyor.
Böyle bir oyun olabilir diye düşünüyorum.  Tayyip Erdoğan, ödülü de geri vermedi. O  kadar İsrail’ le aran bozuksa, önce ödülü verseydin. Ortadoğu’ nun kahramanlığına oynanıyor. İnşallah ben  yanılıyorumdur. Bana samimi gelmiyor. Seçim yakın, bundan nasıl bir çıkar sağlayacakları konusunda ben şüphe ediyorum. Çünkü Kurtuluş Savaşı’ ndan beri, Türkiye’ den alamadıkları kadar, masa başında anlaşmalarla kazanç sağlıyorlar. İsrail ister ki, böyle bir kahramanlık senaryosuyla yine AKP gelsin, bunlar da kazanmaya devam etsin. Keşke yanılsam.

CHP’ nin iktidar olma şansını nasıl görüyorsunuz? Özellikle Kılıçdaroğlu faktörüyle?

Çok samimi ve dürüst bir insan, insan olarak çok beğeniyorum. Baykal’ ın parti başkanlığından ayrılması da çok iyi oldu. Fakat ciddi sıkıntıları olacağı kanaatindeyim ama başarısı için duacıyım, tüm içtenliğimle. Ama CHP’ nin sadece lider sorunu yok. İnşallah öbüründen de kurtuluruz. ( Tayyip Erdoğan)
Türkiye’ nin sağlıklı gelişimi için  koalisyonlara ihtiyacı var. % 10 barajının kalkması lazımken, açılımdan, Anayasa’ dan bahsediyor. Sen önce barajı aşağı çek. Kürt’ lere açılım diyorsun, adam meclise giremiyor. En büyük açılım, seçim barajını aşağı çekmen.

Ama bu sefer insanlar PKK meclise geldi diye bağırıyor.

Efendim bir şekilde, başka isimle yine bu partiler kuruluyor. Bu sorunlar işte böyle büyüyor. Kürt menşeili vatandaşlara diyeceksin ki, bakın biz sizin isteklerinize önem veriyoruz, gelin mecliste bunları anlatın. Terörün de kökünü kazıyın. Al sana açılım işte. İnsana biraz tutarlılık  lazım. Kim inanır sizin açılım oyununuza. Başbakan’ ın hakkında dosyalar var, dokunulmazlık yüzünden yargılanamıyor. Olur mu böyle şey. Kaldır dokunulmazlıkları, bunları yapmayan bir hukumet benim gözümde samimi değildir. Bunlar ortadayken yok Anayasa değişikliği,  yok açılım.
Hadi canım sende. Onun için, ben bunların İsrail konusunda da samimiyetlerine inanmıyorum.

İran’ ın nükleer silah yapımına Türkiye’ nin olumlu yaklaşımını nasıl görüyorsunuz?

Çok direkt tetkik etmedim ama Türkiye bu gün Hamas ile İran’ ın yandaşı imajını taşıyan bir ülke konumuna geldi. Üzülerek izliyorum. Kamuran İnan benim çok değer verdiğim bir siyasetçi, geçenlerde, Türkiye’ nin Nato’ dan çıkarılması söz konusu olabileceğini telaffuz ediyorsa, bunlara dikkat etmek gerekir. İş buralara geldi.

Kılıçdaroğlu ile CHP’ den teklif gelse, kabul eder misiniz?

Bakarım ama Deniz Baykal’ a evet dediğim gibi evet demem. Çünkü siyasette benim samimiyetimde adam bulmak, büyüteç ile atom aramaya benziyor. Asıl fikir olarak, ben siyasete girmeyi aklımdan bile geçirmem, kapımı çalmazlarsa daha mutlu olurum. Ama memleketim için, bir durum hasıl olur, o zaman görev kabul eder giderim. Ben kitaplarımla, seyahatlerimle, at binmeyle, yüzmeyle zaten kendime ancak yetebiliyorum. Bir çok dile çevrilmiş, onlarca kitabımın bana kazandırdığı hazzı, okurlarımın teveccühünü    bana hangi parti verebilir?

Güçlü, zayıflığını saklayan, o sert ve hayatı ti’ ye alan görüntümün altında aslında, kaybetmekten korkan bir çocuk vardır.

Sevdiklerini kaybetmekten, yalnız kalmaktan korkan, kendini karanlık bir kuyuya düşmüş gibi hisseden.

O çocuğu her zaman, ruhun en derin yerlerine saklar, üstünü de kat kat maskelerle örterim.

Zarar görmesin diye, çünkü o acıyınca canım da beraber acır.

Geride kalanı görememekten, özlemekten korkarım.

Yeniye sevinemem, arkaya bakmadan duramam.

Geride bıraktığıma acırım, bensiz mutlu mu, iyi mi diye.

İyi olduğunu görürsem, bükülmüş omuzlarım biraz daha ayağa kalkar.

Eğer tamamen güllük gülistanlıksa her şey, benim de keyfim yerine gelir.

Benim mutluluğum, sevdiklerimin mutluluğudur.

Kendime dair bir şey saklamam.

Sevdiklerim mutluysa, ben o zaman mutlu olurum.

Onun için işte ayrılıkları  hiç sevmem.

Ama yaşam böyle bir limandan, diğer  limana süzülen bir gemi misali akıp gidiyor.

Suyun akışına uymazsak, yola devam edemiyoruz.

Gitmemiz gereken bir yol var.

Bir şekilde yolun sonuna varmalıyız.

Böyle bir ruh hali içinde, yaklaşık 1,5 yıldır, her gün heyecanla klavyemin başına oturup, içimden geçenleri, siz değerli okurlarla paylaştım.

Öncelikle beni okuyan, mail atan herkese en derin sevgi ve saygılarımı gönderiyorum.

Bana değer kattığınız için.

Tabii ki, önce sevgili Genel Yayın Yönetmenim ve bana televizyonculuk kariyerimde, bildiklerini öğreten, destek olan,   inanan sayın Aydın Özdalga’ ya yazarlık kariyerimde de yanımda  olduğu için içten teşekkürlerimi ve sevgilerimi sunuyorum.

Sitenin çok değerli editörleri, haber müdürleri ve diğer teknik ekipteki arkadaşlarımın ellerine, emeklerine sağlık diyorum.

Aynı sütunlarda, görüşlerimizi paylaştığımız, değerli köşe yazarlarına da sevgi ve saygılarımı sunuyorum.

Haber 3 bünyesinde yaptığım, okunma sayıları 100.000 leri geçen röportajlarımın değerli konuklarına, benimle bilgi ve tecrübelerini paylaştıkları  için, saygı ve sevgilerimi sunuyorum.  Her birine tek, tek çok teşekkür ediyorum.

Bundan böyle, Cuma günleri köşe yazılarımla, Pazar günleri de röportajlarımla Tercüman Gazetesi’ nde yayın hayatıma devam edeceğim.

Ve tabii ki, Haber3.com’ u okumaktan vaz geçmeyeceğim.

Siz de öyle yapın ve Mehmet Ali Birand’ ın dediği gibi,  aman sakın bir yerlere randevu vermeyin.

Yaşamımızdaki, değişimlerin, her zaman hepimize hayırlı olması dileğiyle sağlıcakla ve sevgide kalın…

Kendi internet sitesine gelen hayran maillerinden biri ile röportajıma başlamak istedim.

Bir sürü diziler yapılıyor, verdiğiniz örneklerin bir kısmı dizilerde var, bir kısmı da yok. Siz bu dizi sektörünün bu kadar canlı olmasını nasıl değerlendiriyorsunuz.

En son bir reklam filminde oynadınız. Yaban karakteri ile birlikte. Ama o karakteri beğenmediğinizi söylemiştiniz. Sonra aynı reklamda oynadınız. Nasıl oldu bu iş.

Suudi Arabistan’ da, bir okulda çıkan yangında,  kız çocukları, kıyafetleri uygun olmadığı gerekçesiyle, yanarak ölmüşler.

2002 yılında Mekke’ de meydana gelen yangında, din polisleri adı verilen görevliler, binadan çıkmayı başaran kız çocuklarını, kıyafetleri dini kurallara uygun değil diye, döverek yanan binaya geri göndermişler.

Kızları kurtarmaya çalışan itfaiyecileri de, dokunmaları günah olduğu gerekçesiyle okula sokmamışlar.

Bu din polisi adı verilen ve özellikle kadınların kıyafetleri, davranışlarını kontrol eden görevlilerin, aynı zamanda, kurallara uymayan kadınları dövme ve göz  altına alma yetkisi de varmış.

Şimdi öylesine uç bir örnek ki. İnsan ne yorum yapacağını şaşırıyor. Hangi taraftan ele alacağını kestiremiyor.

Neye inanırsak inanalım, vicdanımıza danışmaz isek, çok büyük hatalar yaparız.

Bu konuyla da ilgili, başka şeylerle de ilgili.

Üzücü olan şey de din adına, masum kız çocuklarının ölüme terk edilmiş olması.

İnsanların vicdan, akıl, mantık terazisinin ölçüsü kaçmışsa, dine inanmaları da bir şey ifade etmiyor.

Bir kere kadınların namusu, niye erkekler tarafından yönetiliyor.

Bu ne yaman çelişkidir.

Kadını nasıl aşağılamak, nasıl güçsüz, muhakeme yeteneğinden yoksun saymak.

Nasıl sahte bir ahlak anlayışı.

Yani kadın, kendi kendini idare etmekten o kadar aciz ki, ancak, din polisi adı verilen görevliler tarafından denetleniyor.

Polis zoruyla ahlak denetimi oluyor.

Kurallara uymayan kadınlara da dayak atılıyor.

Vah vah vah….

Kız çocukları kız okullarına gidiyor, oralara da hiç erkek öğrenci alınmıyor.

Yani bunun mantığı nedir.

Kız ve erkek, çocuk yaştan birbirinden ayrılır, yabani gibi yetişirse, nasıl sağlıklı bir insan olarak büyür.

Diğer taraftan  mesela Hollanda’ ya bakıyoruz, uyuşturucunun sokaklarda  köşe başında satıldığı, cinsel fantezilerin serbestçe yaşandığı şovların  olduğu  abuk sabuk mekanlar.

Çocuk yaşta hamile kalan kızlar.

18 yaşından sonra ailesinin bakma yükümlülüğü kalmadığı için, ayrı eve çıkan gençler.

O tarafta da başka türlü saçma sapan yaşanan ilişkiler yumağı oluyor.

İnsan, insan gibi olmadıktan sonra, dindar olmasının da, dinsiz olmasının da hiçbir önemi yok.

Efendim bir dönem, acı var mı acı repliğiyle, habercilik literatürünü 360 derece değiştiren, cüceler ve dev adamları habere çıkartan, raiting  adına, magazin haberlerini ana habere taşıyan ve böylece bir dönem haberi ciddiyetten uzaklaştırıp, her kesimden insanın anlayacağı düzeye çeken insanlar, fırsat bu fırsat deyip,  şimdi aklına , ağzına geleni söylüyor.

Aradan geçmiş 30 yıl,  12 Eylül’ le ilgili çok ciddi iddialar ortaya atıyor.

Hayır atsın diyelim  bir lafımız  yok  ama  niye şimdi ve hani ispatı?

Nerede kanıtın, delilin, götür bir televizyona, herkes izlesin, görsün, muhataplarına sor, yanıtlasın.

Ver elindeki bilgileri, iddiaları.

Koy son noktayı olsun bitsin.

Bu yaptığın nedir şimdi?

İkisi hayatta olmayan, biri 90 küsür yaşında, diğer ikisi 80 küsur yaşında insanlar için;

‘’12 Eylül’ cüler  Amerika’ dan 2 milyar dolar  rüşvet aldılar.’’

Nasıl bir hesaplaşma  duygusu, anlamak çok zor.

Madem o kadar kuvvetli delillerin vardı, elindeki kaynaklar sağlamdı,

gazeteciliğine de bu kadar güveniyordun,

patlatsaydın raitingleri….

12 Eylül’ cülere yargı yolu açıldı, eski defterler hemen açıldı.

Hepimizin hayatında bildiği, duyduğu iddialar, çok emin kaynaklardan doğruladığı bilgiler vardır.

Ama bazen öyle şeyler duyarız ki, biz onu başkalarıyla paylaşmaktan utanç duyarız.

Bir vicdan muhasebesi olur  içimizde.

Birine bir yakıştırma, bir iddiada bulunacaksak 40 kere düşünürüz, bunun başkalarına faydası nedir?

Karşımdaki insana zararı nedir diye?

Gözümüzle gördüğümüzü bile, sorgularız kendi içimizde acaba   doğru mu gördük  diye?

Çünkü iddialar doğru bile olsa, her doğruyu, her yerde ve her zaman söylemek doğru değildir.

Bir gazeteci için ne kadarı doğrudur bilemem ama her zaman söylüyorum galiba mesele gazeteci olmadan önce insan olabilmekte.

Artık benim de biraz şımarmaya, bazı kadın yazarlar gibi egomu şişirmeye, saçmalamaya, internetin en güzel köşe yazarı benim demeye  ihtiyacım var.

Sonuçta ben de ermiş ya da ulvi bir varlık değilim.

Böyle sosyal sorumluluk ciddi konular falan yazınca, sıkıcı birisi olduğumu düşünebilirsiniz.

Aslında öyle değil, maça kızı gibiyim, bir tarafım nasılsa diğeri onun zıddı.

Bu gün internet siteleri arasında sörf yaparken, bir de ne göreyim; Hülya Avşar’ ın bikinili pozları.

Haberin üstündeki başlıkta, ‘’O eski halinden eser yok şimdi.’’

Yani bir kere Hülya Avşar hiçbir zaman ince, uzun, zayıf bir kadın değildi.

Gençken de balık etliydi.

Şimdiki hali de,  bana o kadar  farklı gelmedi.

Kaldı ki, artık kızı, genç kız olmuş neredeyse, şimdiki görüntüleri yaşına göre son derece doğal. Hatta  bence  iyi denebilir.

Ayrıca ben en güzelim demesini eleştirsem de, son zamanlarda daha bir kendine güvenli olduğu için, çok pozitif bir enerjisi olduğunu düşünüyorum.

Neşeli, mutlu  ve olgun halleri bana  daha sempatik ve hoş geliyor.

İyi bir makyaj ve ekran ışıklarıyla, yüzü de son derece güzel gözüküyor.

Doğrusu bu gün hakkında yaptıkları  eleştiriler hoşuma gitmedi.

Hiç de gerçekçi gelmedi.

Kendimde yaşlanıyor olduğumdan mıdır nedir acaba?

Empati yapmış olabilir miyim, ben de 10 yıl sonra öyle gözükebilirim..

Diğer gözüme çarpan magazinsel konu Ayşe ve Zuhal Topal arasındaki mevzuu hakkında Ayşe Aral’ ın söyledikleriydi.

Doğrusu çok şaşırdım.

Aslında bu iddialara Zuhal Topal’ ın cevap vermesi lazım ama ben niyeyse, konuya balıklama dalmış gibi oldum. Olsun bazı konularda şeffaf davranmak, kasıntı olmaktan daha iyi.

Her neyse efendim güya, Zuhal Topal, evlilik programında Ayşe Aral’ ın bulunmasını kıskanmış.

Bunu kim söylüyor?

Ayşe…

Doğrusunu bilemiyorum ama aklıma da çok yatmıyor. Niye kıskansın ki?

Sonuçta Zuhal Topal güzel ve başarılı bir sunucu, aynı zamanda oyuncu.

Öyle ekrana çıkıp 2-3 saat canlı yayın idare etmek kolay değil. Yani yerine birini bulup monte etmek hemen olmaz.

Bana garip geldi ama biz tabii dışarıdan olayların iç yüzünü bilemeyiz.

Ben her zaman şöhretin ve paranın taşıması zor bir yük olduğunu düşünürüm, hele bir de alt yapı zayıf olursa, taşımak daha da zorlaşır.

Çok mantıklı gelmese de, doğrusunu Allah bilir ne diyelim bir maydonoz olma durumumuz oldu artık.

Seda Sayan’ ın programına gelince, bu kadıncağız böyle enerjiyi nasıl nereden buluyor? Maaşallah…

Sabah uyanır uyanmaz ilk işim açıp ne giymiş, saçı nasıl olmuş diye bakmak oluyor.

Adeta Barbie bebek gibi. Bacakları biraz incelirse, aynısı olacak ama incelemiyor her halde. O da zaten çok zayıfladım ama bacaklarım ekranda böyle çıkıyor diye dert yanıyor. Bana pek öyle gelmiyor ama öyle diyorsa öyledir diyelim.

Ne kadar yoğun prodüksiyonu olan bir program, sunuculuğu çok başarılı, eğlenceli konulara değiniyor.  Hele son zamanlarda cemiyet hayatının ünlü isimleri Feryal Gülman, Demet Sabancı Çetindoğan ile de röportajlar yapıyor. Çok şık ve kaliteli gözüküyor. Bravo gerçekten..

Bir bakıyorsunuz Harvey Nichols’ u tanıtıyor, diğer yanda Bahçeşehir semt pazarını her iki kulvarda da çok başarılı.

Programın renkleri, dekorasyonu bayağı gösterişli.

Bu güne kadar yaptığı programlar içinde, en çok şimdiki konseptini beğeniyorum.

Ayşe Arman’ la ilgili bir haber gördüm, ona da bir ahkam kesmezsem içim rahat etmez.

Efendim haber şöyle Ayşe Arman 4. dövmesini nereye yapmış?

Cevap veriyorum; Bana ne? Kime ne?

Demiştim bu yazımda saçmalayacağım diye, benim de biraz böyle şeylere ihtiyacım var….

Hem en çok okunanlardan, hem en güzel, hem en gerçekçi, en sosyal sorumluluk sahibi bir köşe yazarı olmak kolay değil….

Bu yazımdan dolayı atılırsam haberiniz olur, geri çağırmayı unutmayın….

Tabii sosyal paylaşım sitesi Facebook’ ta da, bu konuyla ilgili gündem takip ediliyor ve Baykal tekrar partinin başına dönsün grupları açılıyor. Kişisel olarak, ben de bu gruba katıldım, ne kadar önemi var ya da yok, onu bilmem, herkes kadar olabilir.

Bir editör arkadaşım da, CHP içinden hangi ismin, partinin genel başkanı olması açısından iyi olacağını sormuş.

Aslında şu sıralarda, en çok konuşulan ve düşünülen güncel bir soru hoşuma gitti.

Orada da aynen şöyle yanıtladım; Bence artık CHP yeni bir liderle yoluna devam edebilir, değişim ve taze kanlar, her oluşuma iyi gelebilir.

Kemal Kılıçdaroğlu, halka güven veren ve popülaritesi de yerinde olan bir lider olabilir.

Hatta bence keşke Uğur Dündar olsa…

Ya da bir vakit genel başkanlığa aday olan, genç ve başarılı iş adamları vardı, onlar da olabilir.

Ancak burada altı çizilmesi gereken nokta; böyle özel hayata ilişkin bir olaydan dolayı, bir parti liderinin siyasi yaşamının bitirilmek istenmesine karşı verilen tepkidir.

Yani bu gün Yunanistan seyahati öncesi, Başbakanımızın yaptığı basın toplantısında, dediği gibi; ‘Biz kim olursa olsun  evli insanların, eşlerini aldatmasını mağduriyet olarak görmeyiz, bu toplumsal çöküşün başlangıcıdır.’ Açıklamasına bir tepki olmalıdır.

Bu ayrı bir konudur, ama insanların gizlice özel hayatlarının kameraya alınıp, kamuoyuna sunulması başka bir olay ve yanlışlıktır.

Bunun haklı sebebi olmamalı.

Diğer konu aldatma konusu varsa bile, bu insanların kendilerini, ailelerini ilgilendirir.

İki birbirine çok yakın gibi görünen konuyu birbirine karıştırmamak lazım.

Hele hele bunu siyasi malzeme haline getirmeye, sebep olmamalı.

Kaldı ki, bazı İslamiyeti bir devlet yönetim şekli olarak benimsemiş ülkelerde, bu tip konular taşlanmaya kadar giden bir yol izler.

O zaman insanın aklına onların yaptıkları uygulamalar için bu da mı meşru ve dine uygun diye gelir.

Bu hassas çizgilere dikkat etmek gerekir.

İnsanların inançları, adetleri, örfleri toplumun kendisine yönlendirdiği gibi değil, kendi bireysel inanışları doğrultusundadır.

Kimse toplumu alet ederek, bu bizim toplumsal yapımızı anlatır diye genelleme yapmamalıdır.

Herkes bu konularda şahsı adına açıklama yapmalıdır.

Medeni ve demokrat bakış açısı bunu gerektirir diye düşünüyorum.

Ayrıca laiklik dediğimiz bakış açısı da bunu anlatır ve bu kavram karmaşasına sebebiyet vermemesi için, bundan 100 yıl kadar önce insanları vicdanları ve dinsel tercihleri arasında serbest bırakmıştır.

İsteyen istediği gibi düşünür, kendi görüşünü de bunun doğrusu budur diye ortaya koyamaz, herkesin doğrusu kendinedir çünkü.

O zaman herkes ağzına geleni uygun ya da uygunsuz söyler, mesela bu açıklamalarla ilgili bir vatandaşımız, şöyle bir yorum yapmış; o zaman Başbakan, parti içindeki üç eşli AKP’ liler için ne diyor, onlar toplum yapısına uygun muymuş? Diye soruyor.

Ben böyle insanlar var mı AKP içinde hakikaten  bilmiyorum.

Çünkü insanların özel hayatları  ve dinsel inançları ile ilgilenmiyorum.

Doğruysa gerçekten  bu soruyu sormak lazım tabii.

Bu tarz konuşmaları sevmiyorum.

O zaman düzey değişiyor, konuşma çirkin bir üsluba doğru gidiyor.

İşin buralara gelmemesi lazım.

Eleştirenler, diyorlar ki;  Baykal, bu kaseti yalanlamadı ki…

Yani yalanlasa ve kaset olayı doğru olsa acaba yalanladı diye inanılacak mı?

Bir çok insan, böyle ilişkiler yaşıyor ve yalanlıyor ya da ortaya çıkartmıyor ama biz biliyoruz ki, öyle değil.

Yalanladığı şey doğru aslında ama yalanladı diye, tamam yalanladı, aklandı.

Böyle bir şey yok.

Biraz objektif   olmak lazım.

Böyle özel konuları da siyasete karıştırmamak lazım.

Ondan sonra zaten, pek çok taraftan pek çok sesler çıkmaya başladı. Sinirler gerildi.

İsrail Büyükelçi’ miz geri çağrıldı. Türkiye’ nin bu saldırıya sessiz kalmayacağı söylendi….

Halk kanadında ise,  provakasyona son derece açık bir şekilde, insanlar, Taksim Meydanı’nı doldurup, sloganlar atmaya başladılar. Derken gündem  bir anda istenmeyecek şekilde  çalkalandı…..

Tüm bu hareketli gündeme baktığımızda, gazetecilerden, siyaset bilimcilerden çeşitli yorum ve görüşler, televizyonlar kanalıyla açıklanıyor. Gündüzden beri hem internetten, hem televizyonlardan izliyorum.

Sanıyorum, bu hafta bu konuları tüm medya ve halk olarak, konuşmaya, yazmaya, çizmeye devam edeceğiz….

Her şeyden önce, böyle kritik gündemleri daha sakin ve objektif atlatmak gerektiğine inanıyorum. Her karmaşa için gerekli olduğu üzere….

Yani, halkın meydanlara çıkıp, olayları protesto etmesi, her ne kadar haklı bir hareket gibi gözükse de, böyle kalabalıkların bir anda ne yapacağı belli olmayacağından, kötü niyetli kişilerin bu durumlardan faydalanıp, kendilerine pay çıkarmaları söz konusu olabileceği  durumlara meydan vermemek lazım geldiğini düşünüyorum….

İkinci olarak;  İsrail ile Filistin arasındaki uzun yıllardır süren bu meseleye bizim dahil olmamız  ne kadar doğrudur, tartışılır.

Ya da, eğer öyle ise, bu sınırların, İslam, Hristiyan çatışmasına ve Ortadoğu’ da ki politik dengeyi ve güvenliği, tehlikeye atmayacak seviyede tutarlı olması yönünde değerlendirilmesi şartı doğmuştur….

Bir köşe yazarımız, bu gün olayla ilgili değerlendirmesinde, geçen yıl ki zirvede yaşanan One Minute krizine karşılık, İsrail tarafından böyle bir saldırı olabileceğine dikkat çekmiş….

Bense,  tam anlamıyla aynı fikirde değilim, olabilir ama  bizim Büyükelçi’ mizi, alçak sandalyeye oturutup, bu şekilde görüntüleri dünyaya yaymakla , o olayın rövanşını zaten aldıklarını düşünüyorum.

Tabii çok çeşitli senaryolar üretilebilinir.

İsrail, gemiden bize saldırdılar, insani yardım değil, İstanbul’ dan silah yüklü bir gemiydi diyebilir. Dedi de zaten….

Her ne olursa olsun, geri dönülmeyecek, adımlar atılmaması, olayı sadece İslam, Hristiyan meselesi  olarak görülmemesi, halkın galeyanlara gelmemesi, PKK gibi terör örgütlerinin, besleneceği, zayıf ortamların yaratılmasına  meydan vermemeli ve uzlaşmacı bir tavır taşımalıyız……

Yangına körükle gitmeye, her tepkiye, en sert tavırları takınmaya  gerek yok.

Çünkü ne terör yüzünden  ne  yanlış siyasi hareketler yüzünden gencecik kardeşlerimiz yaşamını kaybetsin, ne de  genel anlamda hukumetlerimiz   yaptığı  hareketler ve tavırlar yüzünden geri adım atsın. Ortadoğu için, konumumuz ve pek çok özelliğimiz dolayısı ile önemli bir ülkeyiz.

Bu özelliğimizi korumamız lazım.

Her ulusun kendi ülkesinin sorunları ve iç meseleleri var kuşkusuz. Onlara ne kadar dahil olup, olmama konusu da çok hassas bir dengede gidiyor.

Görünmeyen ince çizgileri aşmamak için de, özellikle böyle zamanlarda diplomasi ve sağduyuya  her zamankinden  daha  fazla ihtiyacımız var.

Vallahi olur, billahi olur.

Bu gün gerçekleşen kurultayda, öyle bir destek, öyle bir izdiham vardı ki.

Çocuğuyla gelenler, dün kalp krizi geçirenler, büyük önder Mustafa Kemal’ e benzetenler mi ararsınız, kendisine büyük bir ilgi vardı.
Hele konuşmaya başlamadan önce, korumaların, etten duvar halinde kürsüye bir taşımaları vardı, son derece etkileyeciydi.

Konuşmaları ve vaadleri, sade yaşantısı, naif ve nazik tarzı o kadar alışılmadık ki.

Adeta halka, ben de sizin yanınızda değil, içinizden biriyim mesajı veriyor.

Zaten önemli imaj danışmanlarına sorduğunuzda, iki mesaj, halkın gözüne girmek için çok etkilidir.

Biri ben de sizden biriyim, sizin içinizdenim, ya da ben tamamen, sizden çok farklıyım, aristokrat ve ulaşılmazım.

Bu ikisi arasındaki imajlar, psikolojik olarak tutmuyor.

Vaadlerine gelince, gerçekten uzun zamandır insanların beklediği ve hayali olmuş, güzel şeylerden bahsediyor.

İşsizliğe, fakirliğe çözüm getireceğiz, halk zengin olmadan biz zengin olmayacağız diye.

Kendi yaşantısı ve mal varlığını, yani kendini açıkça ortaya koydu, o konuda da çok iddialı laflar etti. Ne çocuklarım, ne kendim Başbakan olursam, servetimi arttırmayacağım, ancak halk ne zaman refah seviyesine gelir, ondan sonra gibi, hakkaniyetli laflar etti.

Kulağa çok hoş geliyor.

Zaten gazeteci olarak değil, sıradan bir vatandaş olarak, yurt dışına çıktığım zamanlar, üzülüyordum, niye biz de böyle rahat bir yaşam seviyesinde değiliz, hem çok yüksek vergiler ödüyoruz, hem de Avrupa’ nın en fakir insanlarındanız diye.

Mesela bir çok Avrupa ülkesi, sosyal demokrasi ile yönetiliyor.

Devlet son derece maddi anlamda güçlü, vatandaşlarda öyle güçlü.

İnsanlar, alt gelir düzeyine de sahip olsalar, güzel evlerde yaşıyor, araç sahibi oluyor, sağlık hizmetleri devlet tarafından karşılanıyor, pek çok başka sosyal yardımlar alıyorlar. İnsan gibi medenice yaşıyorlar. Hobileri falan var. Daha çok şey var da, bu kadarından bahsedelim.

Biz de ya insanlar çok fakir, ya da çok zengin, bunun ortasındaki sınıfın çok az olduğunu düşünüyorum.

Çok köklü değişimlere ihtiyaç var.

Çok pırıl pırıl , çalışma potansiyeli olan gencecik insanlar, maddi yetersizliklerden dolayı eğitimsiz ve işsiz. Boğaz tokluğuna yaşıyor.

Kemal Kılıçdaroğlu ya da başka birisi, kim olursa olsun, eğer gerçekten bunları düzeltebilecekse bu ülkeyi yarınlara taşımaya talip olsun.

İnsanlarda artık kendilerini düşünsün, kömüre, kuru vaadlere oy vermesin, biraz gözlerini dünyaya çevirsin ve bu işlerin nasıl olduğunu ve nasıl olması gerektiğini öğrensin.